2 Ocak 2013 Çarşamba

Beyaz.

"Beni sevseydin, karanlık gecelerimi beyaz gecelere çevirebilseydin ne güzel olurdu."

Aleksi oldum! Nasıl da salaksın. Nasıl da ağlattın beni! Nasıl da kocaman bir yalnızlığın içine attın beni kendi yatağımda.

Nasıl hayal dünyandan çıkıp bir anda sevebildin onu? Ne yaptı? Hiçbir şey. Aleksi neden bizi bu umutsuzluğun içine sürükledin neden terkedildik? Neden kendimi bu gece Beyaz Geceler'i dinlerken buldum. Dostoyevski neden bu kadar yaralıyorsun beni?

Öyle yandı ki canım.

"Mutluluğumun bu kadar kısa süreceğini hiç tahmin etmezdim."

Ve sizin için beyaz geceler. 

2 yorum:

A.ÖzeR dedi ki...

Mutluluklar anlara ait, mutsuzluk ise genel yaşama..

Aylak Kedi dedi ki...

öyle gibi görünüyor..