23 Haziran Eğlencesi

İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp yok. Ben de kimseye aşık değilim.

Gözümü bu isteksizlikte, korkunç bir dünyaya hem de sabahın 5.34’ünde açıyorum.

Ve işin en kötü tarafı da gün ışığının odama çoktan dolmuş olduğunu görmek.

Kötü. Kötü. Kötü.

En korktuğun yerden vurulmak. En yapmam dediğini yapmak. Ve tekrar vurulmak. Tekrar vurulmak. Saat bazı şeyler için çok mu erken?

“Yas” diyor, “sen kararını vermişsin, sadece yas sürecindesin.”

“Ölen kişinin öldüğünü kabullenememek, belki şunu yapsaydık kurtarır mıydık diye düşünürsün. Yanlış tedavi uygulandı, diye belki doktorları suçlarsın. Yokluğunu kabullenemezsin.”

Elimde bir ceset var.

Adamın yüzüne bakıyorum. Adamın yüzüne gerçekten ilk defa bakıyorum. Bence adam da benimle gerçekten ilk defa konuşuyor. Saçları Mustafa’nınkilere benziyor, kıvır kıvır. Burnu Mustafa’nınki kadar iddialı değil. Gözleri daha pörtlekti Mustafa’nın, bununkiler simsiyah, iri ve güzel. Küpesi var mıydı eskiden de, ben yeni mi fark ediyorum?

İnsanların yüzlerine bakmaya başladığımı böylece fark ediyorum. Ben şimdi insanların yüzlerine bakıyorum. Nejdet Bey, diyorum, böyle mi yazılacak. Gülümsüyor. İnsanlar gülümsüyor. Bir diğerinin yüzündeki hızlı duygu değişimlerini ilk kez fark ediyorum, on yıldan fazla zamandır tanıyorum, hiç mi fark etmemişim?

“Mecburen üzerine geleceğiz” diyor gülümseyerek, Mustafa’ya benzeyen.

“Hocam ben yastayım, yapmasanız mı?” diyemiyorum. Yasta olduğumu öğreneli birkaç saat bile olmadı. “Hocam ben çok yastayım, beni hırpalama işini azaltalım.”

Sadece bir gün, doktorun iki büyük stres kaynağı dediği şeyin birinden kurtulmuştum. Öyle hissetmiştim. Ertesi gün bana geri getirildi. Bari biri biraz daha uzun süre yokmuş gibi olsaydı. İkincisi bitene kadar en azından. Ben bunu da mı hak etmedim?

Doktor, normalde de bu iki şey bir aradayken bir insanı çok hırpalar, diyor. Ben anormalim, yani? Ayıp etmiyor musunuz doktor hanım, bu güzelliğe bu ayıp etmeler hiç yakışıyor mu? Zaten literatürde “derin depresyon” diye bir kavram da yokmuş, beni kandırma işini de azaltalım.

Rüzgar evin içinde sürekli gürültü yaratırken ben Perec’e kendimi…

“Saatler, günler, haftalar, mevsimler boyunca her şeyden kopuyor, her şeyden soğuyorsun. Bazen, neredeyse bir tür sarhoşlukla, özgür olduğunu, seni bunaltan, senin hoşuna giden ya da gitmeyen hiçbir şey olmadığını keşfediyorsun.”

Elimde bir cesetle duruyorum.