---

 

“Bana bakmanı istiyorum
Bak sadece
Ben de sana bakayım
Sigara içerken izleyeyim seni”

Tam da insanlara yeniden bakmaya başlamışken…

Nefes alıyorum.

Değerli miyim hala?

Bakışlarım, baktığım yer önemli mi?

Gözlerim güzel mi? Varlığım bir şey mi? İşte şu ellerim, şu bedenim. Bu kadar yıpranmışken, bu kadar yok sayılmış, bu kadar “hiç” edilmişken…

Korkuyorum. Kaçmaya çalışıyorum. Aklıma yine Godot geliyor, gitmeme izin verilsin istemiyorum. Bunu nasıl anlatmalı?

“Gerçekten gideceksin sandım, elim ayağım boşaldı.”