9 Ağustos 2018 Perşembe

Lüzumsuz Meseleler III

Gözümü kapatıp hafızamı kaybettiğimi hayal ediyorum. Yüzüme bir gülümseme, zihnime bir öykü yayılıyor. İçimden "Lütfen, lütfen, lütfen..." derken bile kendime gülüyorum. İnsan kendine unutmak isteyeceği bir hayat yaşatmamalı. Silinip gitmesini isteyeceği, izinin bile kalmamasını düşlediği anılara dahil etmemeli kendini...

Ne zavallılık...

1 Ağustos 2018 Çarşamba

Lüzumsuz Meseleler II


Kıymalı makarnayı, annemin giysilerinden giyinmeyi ve yaşlı kadınların kalınlaşmış bileklerine taktıkları ince, küçük, altın saatlere bakmayı seviyorum.

Bir süredir yeni başlangıçlar için pazartesileri beklemiyorum. Aynı anda altı kitap birden okuyorum. Yazarına para kazandırmayacak kitapları internetten indiriyorum.

Bir de sabah serinliği çok güzel. Gün ağarırken kamelyaya tüneyip üzerimden kargaların geçmesini bekliyorum. Yanıma aldığım kitaptan belki bir belki iki sayfa okuyorum, yine de yanımda olması hayati öneme sahipmiş gibi davranıyorum.

Hiçbir şey izleyemiyorum, ne dizi, ne film, ne belgesel…
Hala arkadaşım yok. Hala çok yalnızım.


29 Temmuz 2018 Pazar

Lüzumsuz meseleler


Kahvaltı masasında “Keşke ailemde bir arkadaşım olsaydı!” dedikten hemen sonra bir şimşek çaktı kafamda: benim ailem dışında da hiç arkadaşım yok ki!

Hayatımdaki tüm insanlarla bir şekilde tanışmışım ve ilişkimi bir zorunluluğa bağlayarak, öyle çok da bayılmadan, yalnızlıktan ölmeyecek kadar devam ettirmişim. Bu düşünce suratıma okkalı bir tokat karnıma sağlam bir yumruk atıp beni iki büklüm kıldıktan sonra suratıma…. Kâğıda döksek o anı sayfaya kocaman ZBAMMM! yazmak zorunda kalırdık.

Halbuki konuşmak istiyorum. Sayfalar dolusu konuşmak istiyorum. Bir sürü anlatacak şeyim var. Yapılacak bir sürü şey var. Tanıdığım bütün insanlar -bir iki tanesi iyiydi aslında- sıkıntılı olamayacağına göre ben, bizzat kendim kocaman bir sıkıntı yumağı olmalıyım.

Mektup arkadaşı lazım bana. Gerçekten…

9 Haziran 2018 Cumartesi

Lütfü Bey ve Aşırı İsabetli Kararları - III



"Batlamyus sisteminde evrenin merkezinde Dünya vardı. Gökyüzünde var olan her şey konumunu Dünya’dan alırdı. Ay’a fevkalade işler düşerdi Batlamyus sayesinde. Kepler ortaya çıkıp da Kopernik’in işini kullanarak Ay’ın görevlerini elinden alınca çok üzülen Ay, gel git kuvvetini kullanarak Kepler’in beyin sıvısıyla oynadı. Deliren bilim adamının son halinden düşmanca bir keyif alan Ay, dünyada kendi adaletini dağıtmaya karar vererek, zalimlerin beyin sıvılarıyla oynamaya devam etti. Bir süre sonra yalnızca kötülük edenlere değil, çok acı çekip bu acıdan bir türlü kurtulamayacak olanlara da musallat oldu. Werther bu kişilerden en bilinendir."

Büyük bir dikkatle Seher’i dinleyen Lütfü Bey hastalarında gördüğü, suçu başkasına atma durumunun böyle bir yorumunu duymamıştı hiç. Çatılmış kaşlarının altında küçücük kalan gözlerini Seher’in iri, aldığı kimyasallardan yorgun düşmüş gözlerine dikmişti. “Yani delirmenizden Kopernik suçlu, öyle mi Seher Hanım?”

“Hayır, bu tamamen, ait olmadığı sorumlulukların altına Ay’ı sokarak onu olmadığı bir varlık olduğuna inandıran Batlamyus'un suçludur” dedi Seher. Çok kararlıydı. Çok emindi. Başka türlüsü mümkün değildi.
Hatırladıkların kim olduğunu belirler. Peki ya esas kişiliğin unuttuklarındaysa? Rüyaların ne anlamı var? Birdenbire yaşandıklarını hiç hatırlamadığın anılar rüyalarını kullanarak seni ele geçiriyor, bunun ne anlamı var?
Delirmesinin suçunu yüzyıllar önce yaşamış bir bilim adamına atan bir hasta. Ay'a akıl almaz suçlar yüklemek. Bu Lütfü Bey'in 27 yıllık meslek hayatında hiç karşılaşmadığı, karşılaşmayı hayal edemeyeceği bir durumdu. Gözlüklerini çıkardı. Gözleri ovuşturdu. Söyleyecek neyi olduğunu düşündü. Burnunun ucuna dayanan, görmezden gelemeyeceğiyle yüzleşmek zorundaydı artık: Yetersizlik!

Lütfü Bey oturumu sonlandırdı. Evine giderken gökyüzüne baktı. Hiçbir şey göremedi.


27 Mayıs 2018 Pazar

Lütfü Bey ve Aşırı İsabetli Kararları - II



43. gecenin sabahında Seher her zamanki sakinliğiyle gözlerini açtı. Lütfü Beyin verdiği deftere uzandı. Rüyalarından aklında kalanları yazmaya başladı.

Erzurum köprüsünün kenarından Çoruh’a düşüyorum. Nehrin kenarı toprak, bana bir şey olmuyor. N’apacağımı bilemiyorum. Tırmanmaya çalışıyorum.

Bilmediğim yüksek yerlerden düşüyorum.

Sürekli tekrarlanıyor, uyanıyorum.

Düşmekten çok korkuyorum.

Hemşire kapıyı açıp içeri girdi. Yüzünde her zamanki gülümseme vardı. Dikkat edilmeden bakıldığında bulunduğu yerden memnun olduğu sanılırdı. Zaten bütün hemşirelerin yüzündeki gülümseme aynı, diye düşündü Seher, belki okulda öğretiyorlardır.

Rengârenk ilaçları Seher’e uzattı hemşire, “Lütfü Beyle görüşmek için hazır mısın?” diye sordu sevimli bir ses tonu takınarak. Seher ses çıkarmadı. Uzatılan ilaçları tek tek içti. Kalkıp terliklerini giyindi. Belli ki hazırdı.

“Hiçbir ilerleme kaydedemiyoruz.” dedi Lütfü Bey, “delirmeye son hızla devam ediyorsunuz.”

Seher’in gözü Lütfü Beyin gömleğinin cebindeki lekedeydi. Yaşamaya çalışıp da delirmemek nasıl mümkün olabilirdi? Emek verdiği her şey paramparça olmuştu. Ne zaman sevse pişman olurdu, ne zaman bir işe kalkışsa insanlar canından bezdirirdi.

“Akşamüzerlerini hiç sevmiyorum. Ya aydınlık olsun, ya karanlık. O kadar çok keder biriktirdim ki içimde kurtulamıyorum hüzünden, benim için bir alışkanlık oldu. Şu ağaca bakıyorum, şu gökyüzüne, şu arabaya, şu insana… Her şeyin canını yaktık, yaktılar. Ölüm bize ruh bedeni terk etmeden geldi, getirdiler. Düşüyorum, düştükçe düşmekten daha çok korkuyorum. Düşerken bile düşmekten korkuyorum.”

Lütfü Bey, Seher’in dosyasına yeni notlar aldı. “Bir de hipnoz yöntemini deneyelim” dedi. Seher ilgisiz baktı, “Deneyin” dedi. Denenmemiş hiçbir şey kalmasın. “Ayrıca sizi yüksek korunaklı bir odaya almamız gerekecek, akıl sağlığınızı tamamen kaybetmek üzere olduğunuzdan ne yapacağınız belli olmaz.”

Bırakma beni, diyorum. Sesim çıkmıyor, gözlerimden yaşlar dökülüyor. Kocaman tüylü bir yaratık. Simsiyah. Gözlerinde güven görüyorum. Sanki o yanımda olduğunda bana hiçbir şey olmazmış da artık tamamen savunmasız kalmışım gibi. Göğsümün orta yerine bir ağırlık oturuyor. Lütfen bırakma beni, diyorum. Hala sesim çıkmıyor. Yaratık arkasını dönüp gidiyor. Ne peşinden koşabiliyorum, ne bağırabiliyorum.

Yeni odasının pencereleri demir parmaklıklı. Yatakta çarşaf yok. Rüyalarını yazması için kalem yok. Yeni ilaçlar, başka bir ilaç verilene kadar onu uyutuyor. Seher belki de artık daha çok düşüyor. Yazamadığından Lütfü Bey bunu tam olarak bilemiyor.

12 Mayıs 2018 Cumartesi

Lütfü Bey ve Aşırı İsabetli Kararları - I



Lütfü Bey “Hmm…” dedi. “Peki, kapı ne renk?”

Seher, düşünmeden cevap verdi “Gri.. Soğuk bir gri.”

Gri garaj kapısını açan Seher içeri girip kapatıyor. Burası onun doğduğu evin bahçesi. Yıllarca topraktan havuz yapıp bir türlü içinde suyu tutamadığı bahçe. Arkadaşlarıyla oynadığı, kedi büyüttüğü bahçe. İki katlı müstakil bir evin bahçesi. Üst katta babaannesi oturuyor, dedesi o 5 yaşındayken öldü. Alt katta annesi babası ve kardeşleriyle kendisi. Bir süre önce bir apartman dairesine taşındılar. Seher kapıyı bu taşınmadan kısa bir süre sonra açıyor.

Anahtarını evde unuttuğunda da garaj kapısını iterek girer, odasının camına tırmanmaya çalışırdı eğer garaj kapısı kilitlenmemişse. Her ne kadar bir keresinde çok yaklaşmış olsa da asla o pencereden içeri girememiş, en fazla babaannesine çıkıp, önlüğüyle oturup annesinin misafirlikten dönmesini beklemiştir.

“Garaj kapısını açarak içeri girdiğim doğru. Ama bodrumdan geçerek eve girdiğimi hiç hatırlamıyorum gerçekte. Bunu düşününce bile ürperiyorum. Fakat anıda giriyorum. Eve bakıyorum. Ama ben orada yaşarken bile tek başıma bodrumdan geçmeye ürkerdim.”

Bir anlık duraksamadan sonra “Bir de” dedi Seher, “Bir de bahçede yanına bile yaklaşmaktan korktuğum büyük, küçük vahşi kediler var. Bir sürü… İstila etmiş gibiler. Onlardan korkuyorum. Bu, gerçek mi yoksa anıya rüyalarımdan eklediğim bir sanrı mı bilmiyorum.”

Lütfü Bey “Hmm…” dedi. “Peki, günün hangi saatleri?”

Seher düşündü, öğleden önce gibi, çok güneşli değil fakat akşam da değil, henüz aydınlık. “Öğleden sonra olmalı.” Yaz mevsimi olamaz, çünkü anıda ya da hayalde gerçekten güneş yok. Fakat yazın değilse öğleden sonra da olamaz, okulu var Seher’in. Öyleyse belki yazın sonlarıdır. “Bilemiyorum” dedi Seher, başını öne eğdi.

“Bu anıda seni ne rahatsız ediyor?” diye sordu Lütfü Bey gözlüğünün üstünden bakarak.
Seher ellerini ovuşturdu, rengine bakılacak olursa üşümüştü. Seher ellerine baktı. Ağrıyan başını hareket ettirdi, başına konan bir sivri sineği kovmak ister gibiydi, fakat ağrı gitmiyordu.

Seher uyanık fakat dalgın olduğu anlarda, yaşayıp yaşamadığından dahi emin olamadığı bu çocukluk anılarını bir anda zihninde buluveriyordu. Hatırladığı detaylar ona, ilk defa izlediği bir film sahnesi gibi geliyordu, bildiği yerlerde geçen bir film sahnesi. Elbette bu anıları yaşamış olması olasıydı fakat böyle birdenbire hatırlamak onu rahatsız ediyordu.

Lütfü Bey soruyu sorduğu andan itibaren aynı şekil ve kayıtsızlıkla Seher’e bakmayı sürdürüyordu.
“Üzgünüm Seher Hanım, sizi hastanemize yatırmamız gerekecek” dedi ve masasındaki telefona uzandı.

Seher dehşetle açtığı gözlerini Lütfü Beyinkilerle buluşturdu. Böyle bir şey beklemiyordu. Alt tarafı bu anıların sebebini merak ederek bir psikiyatra danışmak istemişti. “Hangi hastaneniz?” diye sordu nihayetinde. “Buraya” dedi Lütfü Bey, “Elbette bir akıl hastanesi olması sizi ilk etapta rahatsız edebilir, fakat alışırsınız. Sonuçta siz bir delisiniz Seher Hanım.”

5 Mart 2018 Pazartesi

7

-zaman hakikatin en önemli belirleyicisi sanırım.

-zaman değişirmiş gibi görünen fakat değişmeyen tek şey.

-zaman dost gibi görünen düşman, düşman gibi görünen dost.

-gerçekten ne değişti, kat ettiğim yollar ve aldığım dersler var, hayatıma müteşekkirim, zamana asla!

-27 yaşımı dolduracağım ve yapmak istediğim şeyler hep aynı, daha fazla öğrenmek, daha fazla okumak, daha fazla yazmak, daha fazla dinlemek, izlemek...
-bir türlü gerçekleşmeyen hayallerime selam ederim. 


-bitti-